نسبت بموهبت خداى سبحان بوصيّ او دائر باحر از مقام شامخ رياست عامّه بر تمامى امّت اسلامي و امامت مطلقهء او بعد از خودش قيام و اين امر مهم را اعلام فرمود آن جناب بر حسب اوضاع و احوال بالطبع ميدانست كه تماميّت اين امر نيازمند بهواداران بسيار و ياران با اقتدار است تا بدانوسيله متصديان امور ولايات و عمّال در قبال اين امر گردن نهند ، از طرفى آنحضرت مطلع بود كه در ميان آن گروه كسانى هستند كه بر علي عليه السّلام رشك مىبرند چنان كه در قرآن بدان اشعار شده ( 1 ) و نيز اشخاصي هستند كه با آن جناب كين ميورزند و در دستهء اهل نفاق افرادى هستند كه بر مبناى خونهاى جاهليّت دشمنى با او را در دلهاى خود نگاهداشته‌اند و بعد از آن جناب بر مبناى حرص و آز آنها كه فكر سرورى و رياست و افزايش بهره‌هاى مادى در مغز خود مىپرورانند حوادث ناگوارى رخ خواهد داد و جنب و جوشهائى به كار خواهد افتاد ، و علي عليه السّلام هم به حكم حق خواهى و عدالت آرزوها و اطماع آنها را اجابت نخواهد كرد و آنها را جهت بىتجربگى و بي كفايتى لايق و سزاوار مقامهائيكه چشم طمع بدان دوخته‌اند نخواهد دانست ، ناچار آنها هم بر سر مخالفت و رزمجوئى با او رفته و اوضاع را آشفته خواهند نمود ، كما اينكه بطور اجمال پيش گوئى و اخبار فرمود با اين جمله از فرمايش خود : « ان تؤمّروا عليا و لا أراكم فاعلين تجدوه هاديا مهديّا » و در لفظ ( روايت ) ديگر چنين فرمود : « ان تستخلفوا عليّا و ما أراكم فاعلين تجدوه هاديا مهديّا » يعنى اگر علي را بفرماندهي - خلافت - بپذيريد در حالتى كه نمىبينم كه اين كار را بكنيد ، خواهيد يافت او را راهنمائى با بصيرت و مطَّلع ( به ص 36 و 37 ج 1 مراجعه نمائيد ) در نتيجه توجه به اين كيفيّات و امور ، آن جناب ( بعد از ابلاغ ولايت علي عليه السّلام ) شروع فرمود بدعا كردن به آنها كه پيرو

--> ( 1 ) در قول خداى تعالى : * ( أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّه مِنْ فَضْلِه . ابن مغازلى در « مناقب » و ابن ابى الحديد در جلد 2 شرحش ص 236 و حضرمى شافعى در « الرشفه » ص 27 اشعار نموده‌اند كه : اين آيه درباره على عليه السلام و مختصات علمى او ( كه مورد رشك و حسد واقع شد ) نازل گرديده است .